İş gününün görünmeyen başlangıcı.

Personel servisinde ilk iş güzergâh çizmek değil, yoğunluk haritası çıkarmaktır. Çalışanların oturduğu mahalleler adres bazında gruplanır; hangi bölgede kaç kişi olduğu görülmeden durak yeri belirlemek, sonradan düzeltilmesi zor hatalara yol açar.

Yoğunluk çıktıktan sonra durak seti kurulur. Buradaki denge şudur: durak sayısını artırmak yürüme mesafesini kısaltır ama yolculuk süresini uzatır. Az durak ise seferi hızlandırır, çalışanı yürütür. Pratikte kabul edilebilir yürüme mesafesi ile toplam sefer süresi arasında bir orta nokta aranır ve bu nokta her hat için farklıdır.

Üçüncü adım zaman penceresidir. Kalkış saati mesai saatinden geriye doğru hesaplanır: varış hedefi, güzergâhın o saatteki gerçek trafik süresi ve durak başına biniş payı toplanır. Trafik süresi ortalamayla değil, o güzergâhın yoğun saat davranışıyla alınır; aksi halde hat kâğıt üzerinde çalışır, sahada geç kalır.

Son adım kapasite eşleştirmesidir. Hat başına yolcu sayısına göre gövde seçilir. Burada dikkat edilen şey koltuk sayısı değil doluluk eğrisidir: bir hattın maliyetini araç sayısı değil boş koltuk belirler.

Personel servisi satın alan kurumların çoğu, hizmeti bir konfor kalemi olarak değerlendirir. Oysa mevzuat açısından servis, doğrudan iş sağlığı ve güvenliği alanına girer: işverence sağlanan bir taşıtla işe gidiş ve dönüş sırasında meydana gelen kaza, sosyal güvenlik mevzuatında iş kazası olarak değerlendirilir.

Bu, hizmeti satın alan kurumun sorumluluğunun sözleşmeyle tamamen devredilemeyeceği anlamına gelir. Bu yüzden servis firmasının sigorta yapısı, kurum için bir ayrıntı değil doğrudan risk kalemidir. Zorunlu trafik sigortasının yanında koltuk ferdi kaza sigortası ve kapsamı genişletilmiş mali mesuliyet teminatının bulunması, kurumun taşıdığı riski belirgin şekilde azaltır.

Teklif aşamasında sigorta kapsamını ve poliçe bilgilerini paylaşıyoruz; kurumun kendi hukuk veya İSG birimi tarafından incelenmesi bizim açımızdan beklenen bir adımdır.